Wino pochodzi z Kaukazu. Uprawą winorośli zajęto się najpierw w Azji Mniejszej, a następnie w Grecji i terenów obecnych Włoch, skąd wraz z rozrostem imperium rzymskiego rozpowszechniła się na terenach dzisiejszej Francji, Hiszpanii, Portugalii, w Dalmacji i północnej Afryce.

Słowo wino pochodzi z łaciny, starożytni Rzymianie nazywali ten płyn vinum. W łacinie vinum jest wyrazem obcym, ale źródła zapożyczenia nie znamy. Może to być bardzo wczesny import z greki (gdzie wino nazywa się οἰνος ojnos, w wymowie archaicznej wojnos), albo też, co bardziej prawdopodobne, i łacina i greka zaczerpnęły wyraz z jakiegoś wspólnego źródła (być może z języków semickich lub z gruzińskiego .

Wino było elementem zarówno codziennej diety, jak i uroczystości religijnych starożytnego świata. Do konsumpcji mieszano je z wodą w proporcji od 1/5  do pół na pół.

Wino znalazło swoje miejsce zarówno w pogańskich bachanaliach, jak i kielichu chrześcijańskiej Komunii.

Pierwszym chrześcijańskim patronem miłośników wina był św. Marcin z Tours, urodzony w Sarabii . Święci Urban i Wincenty zostali głównymi patronami właścicieli winnic i winiarzy. polish pottery

Benedyktyni z Chateau-Prieure w Pommiers zapoczątkowali w średniowiecznej Europie uprawę winnic i produkcję wina przeznaczonego na sprzedaż w rejonie Bordeaux oraz w takich miejscach jak Clos de Vougeot czy Cote de Beaune w Burgundii. Tradycję kultywowali benedyktyni z Cluny n, oraz cystersi z Nuits-Saint-Georges. Sztukę produkcji wina alkocholizowanego  zapoczątkowały benedyktynki z opactwa Fecamp oraz kartuzi z klasztoru w Delfinacie.

Europejska strefa winnic przecina kontynent na dwie części. Na północy rozciąga się wzdłuż linii Loary, przez Szampanię do Mozeli i Nadrenii, następnie stamtąd na wschód w stronę dolin nad Dunajem, następniej w stronę Mołdawii i Krymu. Jest bardzo niewiele okręgów znanych z dobrego wina, któreby  kiedyś nie należały do cesarstwa rzymskiego. Winnice bałkańskie w Serbii, Rumunii, Chorwacji, Macedonii, Bułgariii Grecji – tępione przez przeciwnych piciu alkoholu Turków osmańskich – są równie stare jak winnice Hiszpanii, Francji czy Włoch.

W wieku XVI i XVII w Polsce wina z obszaru Węgier nazyzwano węgrzynami, czasem madzarami, niemal równie popularne było wino pochodzące z okolic greckiego miasta Malwazja zwane w Rzeczypospolitej małmazją. W XVI wieku Lwów był znany jako jeden wielki skład małmazyi. Znane były również wina hiszpańskie: alikanty, madery, malagi. Wg wartości i smaku wina dzielono w tamtych czasach na główne, podgłówne, połowiczne, lekkie i wytrawne, popularne stołowe, czy tzw. stare.